Συνολικές προβολές σελίδας

Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2011

Ω καιροί ω ήθη!

Δημοσιεύω τα σχόλια του Τάσου και του Κώστα έτσι όπως διατυπώθηκαν στα ηλεκτρονικά τους μηνύματα και τα οποία για μένα έδωσαν το έναυσμα να σας στείλω την πρότασή μου

Τάσος:
Σε όλα τα blogs υπάρχει η είδηση ότι το ελληνικό δημόσιο θα αναλάβει το δάνειο του Μεγάρου Μουσικής (95εκατ. €).
Π.χ. Βλέπε αυτό:

http://4athens.info/?p=52471

Να θυμίσουμε ότι ο Ρέπας είπε πως το εισιτήριο στις συγκοινωνίες πρέπει να αυξηθεί, γιατί δεν μπορεί π.χ. Ο Λαρισαίος να πληρώνει τις μετακινήσεις των Αθηναίων.
Μπορούν όμως μια χαρά όλοι να πληρώνουν τη διασκέδαση ή τα φαγοπότια στα φουαγιέ των ολίγων.

Κατά τα λοιπά δεν έχουμε βενζίνη να βάλουμε στα περιπολικά και έχουμε αφήσει στο έλεος των κακοποιών τους δύστυχους υπηκόους, που το μόνο που τους μένει είναι να λαυφάζουν το βράδυ στα σπίτια τους.
Ως πού φτάνει η ξεφτίλα, η απάτη, η υποτίμηση της νοημοσύνης μας και η υπερτίμηση της ανοχής μας?....


Κώστας:
Το βαρέλι δεν έχει πάτο !!!
Δεν είδα να ξεμένει από βενζίνη ή ανταλλακτικά καμία από τις αστραφτερές λιμουζίνες των πολιτικών μας, υβριδικές ή όχι...η κρίση χτυπά μόνο τα περιπολικά και τις μηχανές της Αστυνομίας. ΝΤΡΟΠΗ !!!
Αν το "κράτος" αποφασισε να καλύψει τα δάνεια του Μέγαρου μήπως θα έπρεπε να ανοίξουν οι πόρτες του λίγο περισσότερο για όλους τους πολίτες, με χαμηλά εισιτήρια και δωρεάν ποιοτικές εκδηλώσεις, αφού όλοι καλούνται να πληρώσουν γι'αυτό;
Μάλλον μας τελείωσαν οι πλούσιοι μαικήνες των Τεχνών και στραφήκαμε ξανά στην "εύκολη" λύση του κρατικού κορβανά...
Νέοι καιροί, ίδια ήθη. Μόνο λύπη προκαλούν όλα αυτά. Και οργή που φουσκώνει σιγά σιγά...

Τετάρτη, 28 Ιουλίου 2010

Αυτοί είναι πραγματικοί άντρες!!!

Τον λένε και Γιάννη ..... Τυχαίο; δε νομίζω






Ήταν 4 φίλοι που πήγαιναν για κυνήγι ελαφιού για πολλά χρόνια.

Φέτος, δύο μέρες πριν αναχωρήσουν, η γυναίκα του ενός, του Γιάννη, πατάει πόδι και του λέει ότι δεν θα πάει.




Οι άλλοι τρεις θύμωσαν, απογοητεύτηκαν, αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν και τίποτα.

Σε δύο μέρες που έφθασαν στον προορισμό τους, βλέπουν τον Γιάννη να έχει στήσει σκηνή, είχε μαζέψει ξύλα και ανάψει φωτιά, και είχε έτοιμο και το φαγητό.



Καλά ρε φίλε του λέει ο Κώστας, πόση ώρα είσαι εδώ?

Για να σας πω την αλήθεια, λέει ο Γιάννης, ήρθα χθες το βραδάκι.

Και πως έγινε αυτό? του λένε.



Χθες το απογευματάκι καθόμουν στην πολυθρόνα και έβλεπα τηλεόραση όταν ήρθε η γυναίκα μου από πίσω, μου κάλυψε τα μάτια με τα χέρια της και μου ρώτησε: Μάντεψε ποιος είναι?



Της τράβηξα τα χέρια και φορούσε ένα ολοκαίνουριο σέξι νεγκλιζέ.



Με τράβηξε στο υπνοδωμάτιο το οποίο είχε στολίσει με ροδοπέταλα και είχε ανάψει κεριά. Στο κρεβάτι είχε χειροπέδες και σχοινιά.



Μου είπε να την δέσω στο κρεβάτι, και όταν το έκανα μου είπε : Κάνε ότι γουστάρεις!!!




Να' μαι κι εγώ εδώ!! Ήρθα!!!

Τετάρτη, 21 Ιουλίου 2010

Εισβολή στην Κύπρο, 1974

Το διάβασα, μου άρεσε πολύ και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας. Είναι πολύ επίκαιρο....

ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΑΣ ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΠΙΚΑΚΗΣ: Ο Έλληνας «Ράμπο»
«...Η προδοσία της Κύπρου βρίσκεται σε εξέλιξη, ο Αττίλας προχωρά και οι Καταδρομείς βρίσκονται στην Μεγαλόνησο να υπερασπιστούν τα πάτρια εδάφη. Ανάμεσα σ’ αυτούς ένας απόγονος των Μινωιτών τοξοτών, του Δασκαλογιάννη, του Γιαμπουδάκη, ο καταγόμενος από το χωριό Ασή Γωνιά, στα σύνορα Ρεθύμνου – Χανίων, καταδρομέας Μπικάκης,μια ηρωική μορφή των μαχών, ανάμεσα σε όλες τις άλλες των Ελλήνων πολεμιστών της Α΄ Μοίρας της ΕΛΔΥΚ και των Κυπρίων καταδρομέων.
Η μοίρα χωρίζεται σε ζευγάρια έχοντας βαρύ οπλισμό, μερικά οπλοπολυβόλα και ΠΑΟ. Σε ένα από αυτά ο Μπικάκης μαζί με τον έτερο κρητικό Μπιχανάκη καλούνται να υπερασπιστούν την περιοχή αριστερά της αντιπροσωπίας της “Ford”, γνωστό ως ανώνυμο λόφο αφού οι Τούρκοι προωθούνται στα προάστια της Λευκωσίας.
Ο Μπιχανάκης μεταφέρει και εναποθέτει 8 βλήματα ΠΑΟ και ο Μπικάκης με το ΠΑΟ του παρατηρεί τον χώρο και το πεδίο βολής που του έδινε. Υπό συνεχή βροχή από όλμους των 4,2 χιλιοστών των Τούρκων, ο Μπικάκης μετακινείται προς άλλο σημείο, πιστεύοντας ότι ο Μπιχανάκης τον είχε αντιληφθεί, όμως απορροφημένος από την μεταφορά των βλημάτων, δεν είδε την μετακίνηση του Μπικάκη και αμέσως άρχισε να τον καλεί χωρίς να λαμβάνει απάντηση. Γύρισε πίσω και ανάφερε την απώλεια του συντρόφου του. Όμως ο Μπικάκης ζει και με την σειρά του ψάχνει τον σύντροφο του, νομίζοντας ότι σκοτώθηκε. Δεν παίρνει απάντηση, αφού το μόνο που ακούει είναι οι εκρήξεις από τους όλμους των Τούρκων!
Παρόλο που γνωρίζει ότι είναι μόνος, δεν λιποψυχεί αλλά μένει στη θέση του, ακολουθώντας τις εντολές που είχε. Μία ανεπανάληπτη και ανορθόδοξη αναμέτρηση ανάμεσα στον ΑΝΘΡΩΠΟ και στις μηχανές. Τοποθετεί το βλήμα, φέρνει το ΠΑΟ στον ώμο του και το μάτι του στην διόπτρα. Έρχονται 6 άρματα Μ-48-Α2 και πίσω τους ένα Τουρκικό Τάγμα Πεζικού!
Στα 300 μέτρα εγκλωβίζει το 1ο άρμα και στα 270 μέτρα το κάνει παλιοσίδερα, αναγκάζοντας τα δυο άτομα του πληρώματος να το εγκαταλείψουν! Αλλάζει θέση, εγκλωβίζει το 2ο άρμα και το τυλίγει στις φλόγες χωρίς να γλιτώσει κανείς! Στα 200 μέτρα καταστρέφει και το 3ο άρμα, ενώ οι Τούρκοι τον ψάχνουν σαν τρελοί, αλλάζει θέση και καταστρέφει και το 4ο μην αφήνοντας κανένα ζωντανό!!!
Τα δύο εναπομείναντα άρματα φοβούνται και κρύβονται, όμως το 5ο κάνει το λάθος και εμφανίζεται δίνοντας την ευκαιρία στο Μπικάκη να το στείλει από εκεί που ήρθε! Το 6ο και τελευταίο οπισθοχωρεί ελπίζοντας ότι θα γλιτώσει 700 μέτρα μακριά από τον Μπικάκη, αυτός όμως το καταστρέφει και αυτό! Τα πληρώματά τους, που μέρες πριν έκαιγαν άμαχους, γυναίκες, ιερείς και παιδιά, κάηκαν σε λίγα λεπτά από τον μοναχικό Κρητικό εκδικητή! Θαρρείς κι ήταν ένα μακάβριο παιγνίδι θανάτου, που από Θεία θέληση έπρεπε να το κερδίσει ο Άνθρωπος…
Οι Τούρκοι πεζικάριοι βλέποντας το θάνατο μπροστά τους τρέχουν να καλυφθούν στη σχολή Γρηγορίου. Τα δυο εναπομείναντα βλήματα του Μπικάκη ρίχνονται στο ισόγειο και στον δεύτερο όροφο του κτιρίου! Ποσά πτώματα μέτρησαν οι Τούρκοι στο κτίριο δεν μαθεύτηκε ποτέ… Παρέμεινε τέσσερις μέρες χωρίς τροφή, πολεμώντας με ένα πολυβόλο, που βρήκε πεταμένο στον διπλανό λόφο και έχοντας δίπλα του τη φωτογραφία της Ελένης που τον περίμενε στη Κρήτη!
Ο Καταδρομέας Μπικάκης(όπως και κανένας άλλος Αξιωματικός ή οπλίτης από όσους έλαβαν μέρος στην άνιση τούτη Μάχη) δεν έλαβε ποτέ κάποια ηθική αμοιβή ή έπαινο! Η πρόταση του Διοικητού του, για άμεση απονομή του Χρυσούν Αριστείου Ανδρείας, έμεινε για πάντα στα συρτάρια των "ΗΓΕΤΩΝ". Από ένοχη σιωπή; Από ντροπή; Από προκατάληψη; Κανένας ποτέ δεν έμαθε…
Όταν απολύθηκε από το Στρατό, εργάστηκε σαν οικοδόμος. Έκανε οικογένεια και παιδιά. Άφησε την τελευταία του πνοή σε τροχαίο ατύχημα το 1994, στην εθνική οδό Αθηνών Πατρών, φεύγοντας από τη ζωή - όπως κι άλλοι μαχητές Καταδρομείς, Ελδυκάριοι και κυβερνήτες των Νοράτλας - με την πίκρα της μη αναγνώρισης…
Τιμήθηκε μετά θάνατον από την Λέσχη Καταδρομέων Ημαθίας. Η τιμητική πλακέτα απεστάλη από τον - εν ζωή τότε - Πρόεδρο της Λέσχης Δρούγκα Στέφανο, στους Γονείς του στην Κρήτη… Κανένας Δάσκαλος ή ιστορικός δεν μίλησε ποτέ στους μαθητές του γι αυτόν… Κανένας ποιητής δεν αφιέρωσε λίγη απ τη σοφία του για κάποιες αράδες από λέξεις…έστω για ένα τραγούδι.
Σε ολάκερη την Ελλάδα, μήτε στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Κρήτη δεν υπήρξε ποτέ κάποιος δρόμος που να χωρέσει το όνομά του…
Εμμανουήλ Μπικάκης, ένας μεγάλος, σύγχρονος εθνικός Ήρωας Πολέμου,

Παρασκευή, 2 Ιουλίου 2010

Always Somewhere - Scorpions


Η πρόσκληση για μια τελευταία, προ διακοπών, συνάντηση με αφορμή το reunion στον ιστιοπλοϊκό δεν φαίνεται να συγκίνησε πολλούς.
Κωστής (αργυρός χορηγός της εκδήλωσης), Κοκκινίδης, Ματκάρης, Καλογερόγιαννης, Μαρκόπουλος, Κωνσταντόπουλος, ο πρωτοεμφανιζόμενος Μαρούτσης και ο υποφαινόμενος έδωσαν το παρόν, πλαισιωμένοι από τους Δαρα, Γαβρίλη, Δημητρόπουλο, Αϊσλάιντερ του 1 και Στυλιανού, Τσάκωνα, Τσιμπουράκη του 4.

Έστω κι έτσι, η 15άδα αποτέλεσε μία από τις πιο ζωντανές παρέες της εκδήλωσης με πολύ κέφι και ιδιαίτερα καλή διάθεση.

Ως εκ τούτου, και λόγω της έναρξης και των δικών μας οικογενειακών διακοπών την επόμενη εβδομάδα, προτείνω συνάντηση όλου του τμήματος προς το τέλος Σεπτεμβρίου, σε τόπο και ημερομηνία που θα οριστεί με νεώτερη επικοινωνία.

Αυτό φυσικά δεν αναιρεί τη συμμετοχή όλων στο blog με τον εμπλουτισμό του και την υποβολή προτάσεων/ιδεών.

Καλό καλοκαίρι σε όλους...


Υ.Γ. ikoka, τίποτα δεν κάναμε....

Πέμπτη, 17 Ιουνίου 2010

Holiday --- Scorpions



την άλλη βδομάδα ξεκινάνε οι οικογενειακές διακοπές μας
ελπίζω όταν θα γυρίσω να είμαστε περισσότεροι εδώ μέσα
Αντώνη με ακούς;

Κυριακή, 13 Ιουνίου 2010

Aλλαγή ονομασίας του blog

Ωραίο το Blog. Μόνο που έπρεπε να το βγάλουμε ikokalouk....

Σάββατο, 12 Ιουνίου 2010

Reunion Μαρτίου


Κοκολάκης, πίσω από την κοιλιά του ο Μαραγκός, Κωστής, Μαυράκης, Μακρυγιάννης

Πέμπτη, 10 Ιουνίου 2010

Πενταήμερη Κέρκυρα



Λουκόπουλος, Κουμπρόγλου, Μάκρας, Μάλαμας

Converse, Nike, Converse, Nike

Τυχαίο ??? Δε νομίζω !!!

Εκδρομή Α' Γυμνασίου


Όρθιοι: Καλογερόγιαννης, Μαυρίδης (+), Κοκολάκης, Λουκόπουλος Α., Μαυράκης, Λουκόπουλος Ν.
Καθήμενοι: Μακρυγιάννης, Λαδής, Κωστής, Μαραγκός, κολονέλος, Κουφάλης
Ξαπλωτοί: Μάλαμας
Μάγκες αν συνεχίσουμε έτσι το blog θα μείνει μεταξύ του Γιάννη και εμένα. Άντε μπράβο !!!!